Deprem sırasında antakyadaydım zaten son 2 aydır sallanıyorduk. Başlarda umursamadım ama şiddetlenince kendimi yatağın yanına atıp cenin pozisyonuna geçtim. Bir yandan dışarıdaki bağırtıları duyuyordum, bir yandan yıkılan çatlayan bir sürü şey duyuyordum. Kendimi ölüme hazırladım kafama bir beton parçası düşecek diye bekledim. Benim ev 3 katlı ve yapan müteahhit bizzat kendisi de oturuyor haliyle yıkılmadı. İlk deprem dindikten hemen sonra dışarı çıktım, abim annem yengem ve yeğenimin ikamet ettiği siteye doğru koşmaya başladım elimde telefonla. Bir yandan arıyorum bir yandan koşuyorum. Yolu yarılamıştım ki yengem aradı biz iyiyiz dedi. Ömrümden 10 yıl gitti. Ben ve ailem iyiyiz ama komşularımız arkadaşlarımız akrabalarımız yaşadığımız şehir gitti. 11 Mayıs 2013 de Hatay/Reyhanlıda yaşanan ve 50 kişinin vefat ettiği terör saldırısında babamı kaybetmiştim. Bu sefer de arkadaşlarımı ve memleketimi kaybettim. İkisi de ihmaller ve denetimsizlikler yüzünden oldu. Bugün duydum ki eğitime ara verilmiş. Şaşırmadım. Hissizleştim artık sinirlenemiyorum bile. Hatay ın durumu çok kötü 10 sene kendine gelemez. Allah yardımcımız olsun.